ای در دل سیاه غزل های من شهاب
آتش زده نگاه تو بر خرمن سحاب
هر شعله از شراره خورشید چشم تو
تیری است از نگاه تو بر قلب آفتاب
ای ساحل نهفته در آن سوی اشک ها
میخوانمت به لهجه دریا به لحن آب
دریاب شاعرانه این شعر خیس را
ای برگزیده دل من وقت انتخاب
لبخند تو تبسم یک غنچه در بهار
آواز تو ترنم یک قطعه شعر ناب
خورشید من!ستاره من!ای مریم مهم
بر لحظه های تیره و تاریک من بتاب
این شعر من بدون تو حتی نمیرسد
تا ارتفاع شبپره تا وسعت حباب
یک شب اگر که خواهش من در تو جان گرفت
از کوچه های خاطره راهی به من بیاب
از صبح و نورو پنجره چیزی به من بگو
در امتداد هاله ی پروانه های خواب
شب ضرب در حضور تو منهای فاصله
تقسیم بر جنون من این میشود جواب
من میرسم کنار تو ای طعم این غزل
از سرخی حضور تو تا لذت شراب
بگذار واقعیتی از عشق رو کنم
بر دارم از حقیقت یک ماجرا نقاب
غربت تمام سهم من از چشمهای توست
من تشنه نگاه تو چشمان تو سراب
رضا صحرایی
ای مریم مقدس امیدوار من
تنها تویی ستاره دنباله دار من
اندازه تو میشود این بازوان تنگ
وقتی که عاشقانه بخوابی کنار من
من شاعر ترانه ای از نور میشوم
وقتی تویی ترانه خورشید وار من
پاییز را چه ساده من از یاد میبرم
با دستهای سبز تو ای نوبهار من
کی میرسم به لحظه لمس نگاه تو؟
ای مقصد طلایی هر انتظار من
هم قطره تا طراوت باران مرا ببر
هم پرسه تا حضور تر اشکبار من
هرگز کسی شبیه تو ای عشق من نشد
در رشته کوه فاصله ها قله دار من
گنجشکهای شانه من تشنه تو اند
ای گیسوان شب زده ات آبشار من
میلاد تو به زندگی ام طعم تازه داد
مریم تویی تمام وجودم نگار من
رضا صحرایی
دیشب دوباره رد شدم از کوچه های شعر
با واژه های یخ زده زیر دمای شعر
تصویر محو یاد تو هم رد شد از دلم
رفتی و ماند بر دل من رد پای شعر
من زنده ام به عشق تو در واژه واژه ام
جان میکنم بدون تو در انزوای شعر
با هر تپش دوباره دلم تنگ میشود
گاهی برای قلب تو گاهی برای شعر
شاعر تویی نه من که تو را می سرایمت
آخر چگونه بی تو کنم ادعای شعر
بی تو گلوی حنجره شعر من گرفت
آمیخت با سکوت غم عشق نای شعر
یک شب اگر ستاره شوی در مدار من
پر میکنم فضای تو را از هوای شعر
بر پیکر برهنه ی لبهای شاعرم
می پوشم اینچنین غزلی از ردای شعر
من میرسم به آخر و احساس میکنم
ته میکشند قافیه ها انتهای شعر:
ای کاش در حضور تو یک شب کنار هم
در استکان لحظه بنوشیم چای شعر
